1967- Tarih Yazan İskoçlar

Lisbon LionsO sezon 18 takımla oynanan İskoçya Birinci Ligini 58 puanla şampiyon olarak bitiren Celtic, Rangers’ı 3 puan geçerek bir şampiyonluk daha kazanacak, fakat 1967 yılına damga vuracak olay daha kendini göstermeyecekti.

1966-67 sezonu başlarken, Celtic’in ilk rakibi birinci turda F.C Zurich oluyordu. Celtic Park’ta oynanan ilk maçta, rakibini 2-0 ile geçen namı değer ‘Hoops’, deplasmandaki maçı da 3-0’lık rahat bir skorla kazanarak ikinci tura adımını atıyordu. O dönem Türkiye temsilcisi Beşiktaş, Ajax’a 2-0 ve 2-1’lik skorlar ile boyun eğerken, Güney Lefkoşa temsilcisi ‘komunist’ Omonia ise 1860 Munich’e 8-0 ve 2-1’lik skorlar ile mağlup olarak, peşin peşin kendi liglerine dönüyorlardı.

İkinci turda Fransız ekip Nantes ile eşleşen Celtic, iki maçı da 3-1 kazanarak, ismini yavaş yavaş duyurmaya başlıyordu. Sıra çeyrek finale gelmişti. Rakip, şimdilerde adı sanı duyulmayan Yugoslavya temsilcisi FK Vojvodina idi. Kendi evindeki ilk maçı  1-0 kaybederek tüm İskoç halkının aklına kötü düşünceler sokan Celtic, deplasmandaki rövanş maçını 2-0 kazanarak yarı finale çıkıyordu.

O dönemlerde sadece lig şampiyonlarının katıldığı turnuvadan 2. turda Ajax’a 5-1 ve 2-2’lik sonuçlarla boyun eğen Liverpool, kupayı İngiliz takımsız bırakıyor, çeyrek finalde CSKA Sofya’ya elenen Kuzey İrlanda temsilcisi Linfield’in de kupa dışında kalmasıyla, yarı finale kalma başarısı gösteren tek Britanya takımı Celtic oluyordu. Yarı finale kalan ekipler ise Celtic ile birlikte Çek takımı Dukla Prag, İtalyan temsilcisi Inter Milan ve CSKA Sofya, o zamanki ismi ile CSKA Red Star oluyordu.

İskoç basını ve Celtic taraftarları gelmekte olan başarının kokusunu alıyorlardı. Ligde de emin adımlarla şampiyonluğa ilerleyen Celtic, rakibi Dukla Prag’ı ilk maçta 3-1 mağlup ediyor, deplasmanda alınan 0-0’lık beraberlik ile finaldeki rakiplerini beklemeye başlıyorlardı. Öte tarafta Inter Milan ile CSKA Sofya iki maçta da 1-1 berabere kalıyor, üçüncü kez oynanan maçta rakibini 1-0 mağlup eden Inter, Lizbon’da oynanacak olan finale gitmeye hak kazanıyordu.

Ligde kaydettiği 21 golle o yılın gol kralı da olan Celtic forveti İskoç Stevie Chalmers, kupada 1. turdan yarı finale kadar 4 gol kaydederek hem Celtic’in en golcü ismi oluyor, finalde de Inter’e karşı Celtic’in en büyük kozu oluyordu.celtic final

25 Mayıs 1967 yılında Portekiz’in Lizbon şehrinde Estádio Nacional’da oynanacak olan karşılaşmaya Celtic takımı büyük bir güvenle geliyordu. Maçtan sonra ‘Lisbon Lions’ ismini alacak olan takım oyuncularının hepsinin İskoç olması, üstüne üstlük hepsinin de Glasgow şehrinin en fazla 48 kilometre çevresinde doğmuş olmaları inanılmaz bir efsanenin nedenlerinde sadece bir tanesi olurken, İskoçların takımları ile gurur duymasına sebep verecek bir nüansı da teslim ediyordu. Daha önce hiçbir Britanya takımının bu kupayı kazanmamış olması, tüm Britanyayı heyecanlandırıyor, İskoç oyuncuların zaten üzerinde 1 tonluk baskı yaratan final maçı, bu sebeple 2 tona çıkıyordu.

Defansif oyunu ile ün salmış, şimdiye kadar oynadığı kupa maçlarında 8 gol kaydedip, kalesinde sadece 1 gol görmüş Inter’e karşı, Celtic’in oynayacağı futbol merak konusu idi. Dönemin Celtic oyuncusu Jimmy Johnstone’un kendi takımlarının oyununu ‘hızlandırılmış Hollanda futbolu’na benzetmesi, taraftarlara güven veriyordu. Maç günü gelmiş çatmış, hesapların kesilme vakti yaklaşmıştı. İlk onbirinin tamamı İskoç oyunculardan kurulu Celtic’in yedeklerde sadece bir tane İrlandalısı vardı. Öbür tarafta da Inter tamamı İtalyan oyunculardan kurulu bir 11 ile sahaya çıkmaya hazırlanıyordu. Celtic 11’i  – 1- Ronnie Simpson 2- Jim Craig 3- Tommy Gemmell            4- Bobby Murdoch 5- Billy McNeill 6- John Clark 7- Jimmy Johnstone 8- Willie Wallace 9- Stevie Chalmers 10- Bertie Auld 11- Bobby Lennox şeklindeydi. John Clark kaptanlığında, her zamanki yeşil-beyaz yan çizgili formaları ile sahaya çıkan ‘Hoops’un karşısında mavi-siyah çubuklu formaları ile İtalyan devi Inter vardı.

Herşey çok kötü başlamıştı aslında Celtic için. Daha henüz sahanın çimlerine bile alışamadan, 7. dakikada Mazzola’nın penaltı golü ile yenik duruma düşüyorlardı. Ama umutlarını yitirmemeyi öğrenen ve inanmaktan vazgeçmeyen İskoçlar, bizlere bir William Wallace öğretisi daha sunuyorlardı. İlk yarıyı mağlup kapatan Celtic’li oyuncular, soyunma odasında artık menajer Jock Stein’dan neler duymuşlarsa bilinmez, ikinci yarıya fırtına gibi giriyorlardı. Gol artık taraftarların pes etmeye başladığı sırada, 62’de gelmişti. Ne de olsa atak oynayan taraf Celtic, klasik 11 adam ile defans yapan Inter’di. Inter takımının maç boyunca korner kullanmadığını ve Celtic kalecisi Ronnie Simpson’un maç boyunca topa sadece iki kez değdiğini söylersek, kafanızda birşeyler canlanabilir. Öte yandan Celtic’in atak futbolu, maç sonunda istatistik olarak kaleye çekilen 39 şut ve direkten dönen iki top ile kağıda dökülüyordu. Dönelim 62’ye…

img_2

Maçın başında penaltıya sebebiyet veren Jim Craig hatasını affettiriyor, ceza sahasında pas verdiği Tommy Gemmell’in vurduğu inanılmaz şutla, maça eşitlik getiriyordu. Maç yeniden başlıyor, bu kez toplam kalan süre kronometre’de 28 dakika olarak görünüyordu. Ataklarını sıklaştıran Celtic takımı, Inter’li taraftarların parmaklarında tırnak bırakmıyor, onlara bildikleri tüm duaları okutuyorlardı. Bugün bile o sırada ‘deve kesme’ adağı adayanların bile olduğu söylenir durur (!). maçın bitmesine sadece 7 dakika kalmışken, sol taraftan ceza sahasına yaklaşan ilk golün sahibi Gemell’in yaptığı kıvrak hareketler ile çıkardığı pasa ceza sahasının dışından Allah ne verdiyse vuran Benny Murdoch oluyordu. Top yerde bir roket gibi ilerlerken ayağını araya sokan Stevie Chalmers, kupadaki 5. ve en değerli golünü Inter ağlarına bırakıyordu. İskoçlar çılgına dönmüş, güzel futbol, nadiren de olsa hak ettiği değeri almıştı. Maçın bitmesiyle sahaya dalan taraftarlar ile futbolcular bir sevgi yumağı oluşturuyor, alınmadık kupa bırakılmayan bir senenin, mutlu bir biçimde sona ermesini kutluyorlardı.

celtic_football_shirt_away_badgenike_celticawayjersey_2007-2008_217119-377_1

Maçtan sonra Lizbon Aslanları adını alan futbolcular, Celtic’liler tarafından ‘Yüzyılın en iyi onbiri’ seçiliyor, tüm oyuncuların İskoç olması ayrı bir gurur kaynağı yaratıyordu. O döneme kadar kupayı alan ilk Britanya ve Kuzey Avrupa takımı olmaları bir yana, bir sezon içinde ‘Quadraple’ yapan, yani 4 kupa birden kazanan tek takım oluyorlardı. Bir sezon sonra tekrar finale kalmayı başaran Celtic, bu kez uzatmalarda Feyenoord’a 2-1 boyun eğiyor, bunun en büyük sebebinin ise San Siro’da oynanan maçta Inter’li taraftarların ettiği beddualar gösteriliyordu. Yine de tarihinin gelmiş geçmiş en büyük başarısını kazanan Celtic, bugün bile 1967 finalini her yerde kullanmaya devam ediyor. Resimde de görülen geçen sezon deplasman forması Lizbon Aslanları’nın 40. yılı için hazırlanmış. Bir tane edindim. İşleme mükemmel. Her taraftarın sahip olması gereken bir ürün. Celtic’ten çok zor olsa da bir kez daha buna yakın bir başarıyı beklemek, her taraftarın hakkı olsa gerek. Artık klişeleşmiş ‘1967 ruhu’ ne zaman geri gelir, orası bilinmez…

by deNNis

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s